Bloodhound (posokowiec św. Huberta) – charakter, wymagania i zdrowie rasy

Bloodhound, po polsku posokowiec św. Huberta (fr. Chien de Saint-Hubert), to belgijski pies gończy z 6. grupy FCI, opisywany we wzorcu jako najpotężniejszy ze wszystkich psów gończych i pies o wyjątkowym węchu, zdolny iść tropem na długim dystansie i w trudnym terenie (nr źródła: 1). Wzorzec określa go jako łagodnego, spokojnego i towarzyskiego wobec ludzi, mocno przywiązanego do opiekuna i tolerancyjnego wobec innych zwierząt, ale też nieco powściągliwego i upartego (nr źródła: 1). To duży pies: idealny wzrost psa to 68 cm, suki 62 cm, a waga sięga 46–54 kg u psów i 40–48 kg u suk (nr źródła: 1). Potrzebuje ponad dwóch godzin ruchu dziennie, dużo cierpliwości przy szkoleniu i opiekuna, który pogodzi się ze śliną, głośnym głosem i tym, że na tropie pies przestaje słuchać (nr źródła: 4, 5). Najważniejsze ryzyka zdrowotne to rozszerzenie i skręt żołądka, wady powiek, dysplazja stawów oraz nowotwory, a przeciętna długość życia jest krótsza niż u większości ras – źródła podają zwykle mniej niż 10 lat (nr źródła: 4, 5, 6).

Mimo groźnie brzmiącej angielskiej nazwy bloodhound nie ma nic wspólnego z krwiożerczością – to pies pracujący nosem, który dziś pomaga szukać zaginionych ludzi, a w domu bywa jednym z najspokojniejszych olbrzymów (nr źródła: 2, 3). Poniżej znajdziesz historię rasy, wzorzec, charakter, wymagania w codziennym życiu i dokładne omówienie zdrowia, a na końcu podpowiedź, dla kogo ta rasa jest, a dla kogo nie.

Skąd pochodzi bloodhound? Historia posokowca św. Huberta

Według wzorca FCI rasa ma bardzo stare korzenie i była hodowana w Ardenach przez mnichów z opactwa Saint-Hubert (nr źródła: 1). Przypuszcza się, że pochodzi od czarnych lub czarnych podpalanych psów polujących w sforach, których w VII wieku używał mnich Hubert – późniejszy biskup, po kanonizacji patron myśliwych (nr źródła: 1). American Kennel Club umieszcza rozwój psów św. Huberta w klasztorze na terenie dzisiejszej Belgii w VIII i IX wieku (nr źródła: 3). Duże psy gończe rozpowszechniły się w Ardenach dzięki obfitości grubej zwierzyny w tamtejszych lasach i słynęły z odporności i wytrzymałości, zwłaszcza przy polowaniu na dziki (nr źródła: 1).

Pierwsze psy św. Huberta były czarne, później pojawiło się też umaszczenie czarne podpalane (nr źródła: 1). W XI wieku sprowadził je do Anglii Wilhelm Zdobywca; w tym samym czasie trafiły tam białe psy podobnego typu, nazywane talbotami (nr źródła: 1). To w Anglii psy te dały podstawę dzisiejszej rasie.

Skąd nazwa „bloodhound”?

Nazwa nie oznacza psa żądnego krwi. Według wzorca wywodzi się od określenia „blooded hound”, czyli pies czystej krwi, rasowy (nr źródła: 1). AKC dodaje drugie wyjaśnienie – zdolność podążania za zapachem krwi oraz „szlachetną krew” arystokratycznych przodków (nr źródła: 3). Polska nazwa „posokowiec” nawiązuje do pracy na tropie farby (posoki), czyli krwi rannej zwierzyny – wzorzec wymienia właśnie śledzenie tropu rannej zwierzyny jako jedno z zadań rasy (nr źródła: 1).

Bloodhound w pracy tropiącej

Wzorzec FCI wymienia jako użytkowość: pies gończy do polowań na grubą zwierzynę, pies służbowy, pies tropiący i pies rodzinny – przede wszystkim jednak pies prowadzony na otoku (długiej smyczy), wykorzystywany nie tylko do szukania rannej zwierzyny, ale też do szukania zaginionych ludzi w akcjach policji (nr źródła: 1). Historia zna wiele przykładów jego skuteczności. W XVII wieku Robert Boyle opisał bloodhounda, który przeszedł tropem człowieka przez tłum i odnalazł go siedem mil (ok. 11 km) dalej, w wynajmowanym pokoju na piętrze (nr źródła: 3). Słynnemu bloodhoundowi z Kentucky, Nickowi Carterowi z początku XX wieku, AKC przypisuje udział w ponad 600 skazaniach (nr źródła: 3). Wzorzec wspomina też ciemną kartę historii rasy – na południu Stanów Zjednoczonych używano tych psów do ścigania zbiegłych niewolników (nr źródła: 1).

Wzorzec FCI i wygląd bloodhounda

W klasyfikacji FCI posokowiec św. Huberta należy do grupy 6 (psy gończe i rasy pokrewne), sekcji 1 (psy gończe), podsekcji 1.1 (duże psy gończe), z obowiązkową próbą pracy; krajem pochodzenia jest Belgia, a obowiązujący wzorzec ma numer 84 (nr źródła: 1). W tej samej grupie, ale w sekcji 2 (posokowce), FCI klasyfikuje m.in. niemieckie posokowce: hanowerskiego (nr 213) i bawarskiego (nr 217) (nr źródła: 12). Wzorzec opisuje go jako duży, masywny pies o harmonijnych liniach, mocnym kośćcu i dobrym umięśnieniu, który jednak nigdy nie powinien wyglądać ciężko (nr źródła: 1). Sylwetka jest prostokątna, ogólny wygląd – imponujący i szlachetny, postawa – poważna (nr źródła: 1).

Najbardziej charakterystyczna jest głowa: długa, wąska w stosunku do długości, z obfitą, cienką i miękką skórą, która na czole i policzkach tworzy zmarszczki i głębokie fałdy przechodzące w mocno rozwinięty podgardle, czyli fałd luźnej skóry na szyi (nr źródła: 1). U suk skóry jest mniej (nr źródła: 1). Wargi są bardzo długie i obwisłe – górna warga sięga ok. 5 cm poniżej żuchwy (nr źródła: 1). Uszy są cienkie, miękkie, aksamitne, osadzone bardzo nisko i tak długie, że po ułożeniu na grzbiecie nosa sięgają co najmniej za jego koniec (nr źródła: 1). Wyraz oczu ma być łagodny, dobrotliwy i godny, z odrobiną melancholii (nr źródła: 1). AKC zwraca uwagę, że luźne fałdy skóry nie są ozdobą – zatrzymują zapach i wzmacniają go na długie godziny (nr źródła: 3).

Wzorzec wprost ostrzega przed przesadą w budowie: oczy zbyt głęboko osadzone lub za małe, rozciągnięte powieki, zbyt dużo luźnej skóry ze zbyt licznymi i głębokimi fałdami, za duży podgardle i zbyt wąska głowa to cechy niepożądane (nr źródła: 1). Niepożądane są też psy za duże i zbyt masywne, bo utrudnia im to pracę (nr źródła: 1). Rzęsy nie mogą w żadnym momencie dotykać oka (nr źródła: 1).

Ruch bloodhounda jest bardzo typowy dla rasy: kłus równy, sprężysty i swobodny, nieco kołyszący, pokrywający więcej terenu niż u jakiegokolwiek innego psa gończego – pies ma utrzymać go długo bez oznak zmęczenia (nr źródła: 1).

Ile waży i jaki wzrost ma bloodhound?

Parametr	Pies	Suka
Wzrost w kłębie – ideał	68 cm	62 cm
Dopuszczalny zakres (±4 cm)	64–72 cm	58–66 cm
Waga	ok. 46–54 kg	ok. 40–48 kg

Według wzorca FCI, nr źródła: 1. Wzrost i waga mają być zrównoważone.

Amerykański serwis VCA Animal Hospitals podaje dla rasy wzrost 23–27 cali i wagę 80–110 funtów, co po przeliczeniu daje ok. 58,4–68,6 cm i 36,3–49,9 kg (dane aktualne na listopad 2026, nr źródła: 5) – to przedział dla obu płci łącznie, niższy niż we wzorcu FCI, więc przy ocenie psa w Polsce punktem odniesienia jest wzorzec FCI (przeliczenie poglądowe: 1 cal = 2,54 cm, 1 funt = 0,4536 kg).

Szata, umaszczenie i pula genowa

Włos na tułowiu jest krótki, gęsty, przylegający, dość szorstki i odporny na warunki pogodowe; na głowie i uszach – bardzo krótki i miękki (nr źródła: 1). Spód ogona pokrywa nieco dłuższy, szorstki włos o długości ok. 5 cm (nr źródła: 1).

Wzorzec dopuszcza trzy umaszczenia (nr źródła: 1):

• czarne podpalane – z czarnym „płaszczem” (czerń dominuje, podpalanie tylko na kufie, policzkach, nad oczami, na przedpiersiu, kończynach i okolicy odbytu) albo z czarnym „siodłem” (czerń głównie na grzbiecie, więcej podpalania);
• wątrobiane podpalane – z takim samym rozkładem barw;
• jednolicie rude – od jasnej do ciemnej rudości.

Odrobina bieli na przedpiersiu, palcach i końcu ogona jest tolerowana, ale biel sięgająca nadgarstków lub stawów skokowych, łata na kufie czy strzałka na głowie dyskwalifikują (nr źródła: 1). Nos u psów czarnych podpalanych zawsze jest czarny, a jasnożółte, „jastrzębie” oczy są wadą dyskwalifikującą (nr źródła: 1).

W Wielkiej Brytanii, ojczyźnie współczesnej linii rasy, bloodhound ma status rodzimej rasy zagrożonej – rocznie rejestruje się tam mniej niż 300 szczeniąt (nr źródła: 4, 6). Według planu zdrowia rasy brytyjskiego Kennel Clubu średni roczny współczynnik inbredu (miara pokrewieństwa rodziców) wynosił 6,5%, a efektywną wielkość populacji oszacowano na 890,5 (nr źródła: 6). Mała populacja oznacza, że wybór szczenięcia z dobrze udokumentowanym rodowodem i badaniami rodziców ma tu szczególne znaczenie.

Bloodhound – charakter i temperament

Wzorzec FCI opisuje charakter rasy krótko: łagodny, spokojny, życzliwy i towarzyski wobec ludzi, szczególnie przywiązany do opiekuna, tolerancyjny wobec psów i innych zwierząt domowych, nieco powściągliwy i uparty, równie wrażliwy na pochwały, jak na karcenie, nigdy agresywny (nr źródła: 1). Ma głęboki głos, ale rzadko szczeka (nr źródła: 1). Agresja i nadmierna lękliwość są wadami dyskwalifikującymi (nr źródła: 1).

AKC ujmuje to obrazowo: po pracy bloodhound należy do najbardziej łagodnych psów, ale na tropie jest nieustępliwy i uparty (nr źródła: 2). VCA dodaje, że jest przyjazny także wobec obcych i spokojny w domu, ale lubi się oddalać, nie przychodzi na zawołanie i bywa głośny – gdy jest podekscytowany albo idzie tropem, często szczeka i głośno „gra” (nr źródła: 5). Nie ma tu sprzeczności ze wzorcem: na co dzień to pies cichy, ale jego charakterystyczny, donośny głos na tropie słychać z daleka.

Bloodhound a dzieci i inne zwierzęta

Bloodhound dobrze dogaduje się z innymi psami i zwierzętami (nr źródła: 1, 5). VCA opisuje go jako psa dobrego dla dzieci, choć zaznacza, że jego niezależny charakter i niski poziom energii mogą je czasem frustrować – w ocenie przydatności dla dzieci daje mu 2 w skali do 5 (nr źródła: 5). W praktyce trzeba pamiętać o rozmiarze: 50-kilogramowy, radośnie witający się pies łatwo przewróci kilkulatka, a długie uszy i fałdy skóry nie są do ciągnięcia – zasady kontaktu z psem trzeba dzieciom wytłumaczyć od pierwszego dnia.

Wychowanie, szkolenie i aktywność

To nie jest rasa dla osób, które oczekują błyskawicznego posłuszeństwa. VCA ocenia łatwość szkolenia na 1 w skali do 5 i opisuje bloodhounda jako psa upartego i metodycznego, który najlepiej uczy się metodami opartymi na nagrodzie, zwłaszcza jedzeniu (nr źródła: 5). Wzorzec przypomina, że jest równie wrażliwy na pochwały, jak na karcenie – ostre metody przyniosą więcej szkody niż pożytku (nr źródła: 1).

Ile ruchu potrzebuje bloodhound?

Royal Kennel Club podaje, że bloodhound potrzebuje ponad dwóch godzin ruchu dziennie, najlepiej w dużym domu z dużym ogrodem i na wsi, a nie w mieście (nr źródła: 4). VCA zwraca uwagę, że rasa woli spacer połączony z węszeniem i eksploracją niż szybki bieg – fizyczne potrzeby zaspokoi długi spacer albo krótki bieg, a jako towarzysz joggingu dostaje tylko 2 w skali do 5 (nr źródła: 5). Najbardziej zmęczy go jednak to, do czego został stworzony: praca nosem.

Kilka praktycznych zasad:

1. Spacery na smyczy lub linie. Puszczanie luzem wymaga ostrożności, bo bloodhound idzie za zapachem i nie jest skłonny przychodzić na zawołanie (nr źródła: 5). Na spacery poza ogrodzonym terenem najlepsza jest długa linka przypięta do szelek.
2. Szczelny i wysoki płot. Pies, który złapie interesujący trop, potrafi szukać sposobu, by za nim pójść.
3. Praca węchowa. Mantrailing (szukanie konkretnej osoby po jej zapachu), tropienie i zabawy w szukanie zmęczą go bardziej niż godzina bezcelowego chodzenia.
4. Rozsądnie przy szczenięciu. Duży, ciężki pies rośnie długo – ruch szczeniaka dawkuj stopniowo, bez forsownych biegów i skoków.
5. Ostrożnie w upały. Bloodhound nie lubi gorącej pogody – VCA ocenia jego tolerancję ciepła na 2, a zimna na 3 w skali do 5 (nr źródła: 5). Latem wychodź z nim rano i wieczorem, a w środku dnia zapewnij cień i wodę.

Pielęgnacja i żywienie

Krótka szata jest łatwa w obsłudze: wystarczy szczotkowanie raz w tygodniu, które usuwa martwy włos (nr źródła: 4, 5). Bloodhound linieje, VCA ocenia linienie jako przeciętne (nr źródła: 4, 5). Więcej uwagi wymagają inne elementy:

• Fałdy skóry i pysk – trzeba je regularnie oglądać, czyścić i osuszać (nr źródła: 5). Wilgoć w fałdach sprzyja podrażnieniom.
• Ślina – VCA otwarcie uprzedza: przygotuj się na ślinienie (nr źródła: 5). Ręcznik przy misce z wodą i przy drzwiach to w domu z bloodhoundem standard.
• Uszy – długie, nisko osadzone małżowiny słabo się wietrzą i łatwo wpadają do miski i błota. W ankiecie zdrowia brytyjskiego stowarzyszenia hodowców z 2013 roku zapalenie ucha było, obok wzdęcia i skrętu żołądka, najczęstszym powodem nieplanowanej wizyty u lekarza weterynarii (nr źródła: 6). Oglądaj je co kilka dni i czyść, gdy są zabrudzone; zaczerwienienie, nieprzyjemny zapach albo potrząsanie głową to sygnał, by pójść do lecznicy.
• Oczy – sprawdzaj codziennie, czy nie łzawią nadmiernie i nie są zaczerwienione (więcej w części o zdrowiu).
• Pazury – wzorzec mówi o krótkich, mocnych pazurach na zwartych łapach (nr źródła: 1); przycinaj je, gdy nie ścierają się same.

W żywieniu najważniejsze są dwie rzeczy. Po pierwsze masa ciała: dorosłe bloodhoundy mają skłonność do tycia, więc przy przybieraniu na wadze należy ograniczyć kaloryczność diety (nr źródła: 5). Szczenięta powinny jeść karmę dla dużych ras w okresie wzrostu, która spowalnia tempo wzrostu (choć nie zmienia ostatecznych rozmiarów), co może zmniejszyć częstość lub nasilenie dysplazji stawów biodrowych u dorosłych (nr źródła: 5). Po drugie sposób karmienia – ze względu na ryzyko skrętu żołądka dziel dzienną porcję na co najmniej dwa posiłki, nie stawiaj miski na podwyższeniu i nie pozwalaj na intensywny ruch zaraz po jedzeniu (nr źródła: 9).

Bloodhound – zdrowie i długość życia

Według planu zdrowia rasy brytyjskiego Kennel Clubu (2019) w raportach z 2017 i 2018 roku klub rasy na pierwszych miejscach listy najważniejszych problemów zdrowotnych bloodhounda stawiał nowotwory oraz wzdęcie ze skrętem żołądka, a na trzecim – padaczkę, a rok później choroby skóry (nr źródła: 6). Od 1 stycznia 2025 roku rasa przeszła w brytyjskim systemie Breed Watch z kategorii 3 do kategorii 2, czyli do ras z widocznymi cechami budowy, które mogą stanowić ryzyko dla zdrowia, ale nie wymagają już obowiązkowych badań weterynaryjnych zwycięzców ras na wystawach (nr źródła: 6, 7).

Rozszerzenie i skręt żołądka (GDV)

Rozszerzenie i skręt żołądka (ang. gastric dilatation-volvulus, GDV) to stan, w którym żołądek wypełnia się gazem, płynem lub pokarmem, rozdyma i obraca wokół własnej osi; bez szybkiego leczenia jest śmiertelny (nr źródła: 9). Bloodhound był jedną z 11 ras dużych i olbrzymich objętych prospektywnym badaniem Purdue University, w którym u wszystkich ras łącznie GDV wystąpiło u 5,7% psów, a 28,6% psów z GDV padło (nr źródła: 8). W brytyjskiej ankiecie z 2004 roku GDV było zdecydowanie najczęściej zgłaszaną chorobą żyjących bloodhoundów (15,5% zgłoszonych schorzeń) i najczęstszą przyczyną śmierci – 28 z 82 zgonów, czyli 34,1% (nr źródła: 6).

Objawy, przy których trzeba natychmiast jechać do lecznicy (nr źródła: 9):

• bezskuteczne próby wymiotów,
• nadmierne ślinienie się i dyszenie,
• wzdęty, bolesny brzuch,
• niepokój, chodzenie w kółko, blade dziąsła,
• osłabienie lub zapaść,
• „pozycja modlitewna” – przednie łapy wyciągnięte, klatka piersiowa przy ziemi.

Przy szybkim leczeniu zachowawczym i chirurgicznym przeżywa ponad 80% psów (nr źródła: 9). Wśród czynników ryzyka wymienia się duży rozmiar i głęboką klatkę piersiową, starszy wiek, przypadki GDV u bliskich krewnych, szybkie jedzenie, jeden duży posiłek dziennie, nerwowy temperament, podwyższone miski i ruch tuż po jedzeniu (nr źródła: 9). U ras zagrożonych można rozważyć profilaktyczną gastropeksję – zabieg przytwierdzenia żołądka do ściany jamy brzusznej, często wykonywany przy kastracji lub sterylizacji. Zmniejsza on ryzyko skrętu, choć nie zapobiega samemu wzdęciu; po leczeniu GDV obniża odsetek nawrotów z nawet 80% do 3–5% (nr źródła: 9). O tym, czy i kiedy wykonać zabieg u twojego psa, zdecyduj razem z lekarzem weterynarii.

Wady powiek i choroby oczu

Obfita skóra głowy sprzyja wadom powiek: ektropium (wywinięciu powieki na zewnątrz) i entropium (podwinięciu powieki do środka, przy którym rzęsy drażnią rogówkę). Amerykańskie Kolegium Okulistów Weterynaryjnych (ACVO) wymienia u bloodhounda predyspozycję do ektropium, entropium, zbyt dużej szpary powiekowej, wypadnięcia gruczołu trzeciej powieki, przetrwałej błony źreniczej, zaćmy i dysplazji siatkówki (nr źródła: 6). W Wielkiej Brytanii od 1992 roku działa klubowy program oceny powiek bloodhoundów w skali 0–3, a klub ocenia, że od jego wprowadzenia budowa powiek wyraźnie się poprawiła (nr źródła: 6). Podobny trend widać w danych z badań okulistycznych w USA:

Wada (badania ACVO, USA)	1991–1999 (n=201)	2000–2009 (n=256)	2010–2018 (n=153)
Ektropium	27,9%	28,5%	18,3%
Entropium	23,4%	24,2%	15,0%
Zbyt duża szpara powiekowa	17,9%	14,1%	2,0%

Dane aktualne na listopad 2026, nr źródła: 6. W latach 2010–2018 60,1% badanych psów miało oczy bez żadnych zmian.

Nadmierne łzawienie, mrużenie oka, zaczerwienienie spojówek czy wydzielina to powód do wizyty u lekarza weterynarii – nieleczone wady powiek mogą prowadzić do owrzodzenia rogówki, które w danych brytyjskiego ubezpieczyciela Agria pojawia się wśród najczęstszych zgłoszeń szkód dla tej rasy (nr źródła: 6).

Dysplazja stawów biodrowych i łokciowych

Dysplazja to nieprawidłowy rozwój stawu prowadzący do jego zwyrodnienia. W danych ubezpieczeniowych Agria UK z lat 2017–2018 dysplazja stawów biodrowych była najczęstszą przyczyną wypłat dla bloodhoundów – 20 wypłat, choć część mogła dotyczyć tych samych psów (nr źródła: 6). Spośród 41 bloodhoundów ocenionych w brytyjskim programie BVA/KC pod kątem dysplazji łokci 41,5% miało ją w jakimś stopniu, a mediana wyniku oceny bioder u 42 psów wynosiła 14 punktów (nr źródła: 6). Royal Kennel Club jako minimum przed hodowlą zaleca badanie bioder i łokci, a jako najlepszą praktykę dodatkowo badanie oczu (nr źródła: 4). Pytaj hodowcę o wyniki tych badań u obojga rodziców.

Nowotwory i inne problemy

Nowotwory klub rasy wymienia jako problem numer jeden; w ankiecie z 2013 roku sześć z 14 zgłoszonych zgonów (43%) było skutkiem nowotworów, a trzy (22%) – skrętu żołądka (nr źródła: 6). Wśród wypłat ubezpieczeniowych pojawiały się też nowotwory śledziony i powiek, padaczka oraz ropomacicze (nr źródła: 6). Brytyjskie kluby zwracają również uwagę na osłabienie tylnych kończyn obserwowane na wystawach i na problemy skórne (nr źródła: 6).

Ile żyje bloodhound?

Długość życia bloodhounda jest krótka jak na psa – i źródła różnią się w szczegółach, bo opierają się na niewielkich próbach:

Źródło danych	Wynik dla bloodhounda
Ankieta Kennel Clubu 2004 (82 zgony) – mediana	6 lat i 9 miesięcy
Ankieta stowarzyszenia hodowców 2013 (14 zgonów) – średnia	8,25 roku (zakres 3–10 lat)
VCA Animal Hospitals – typowy zakres	7–10 lat
Royal Kennel Club – kategoria	poniżej 10 lat
Dla porównania: 169 ras w UK, ankieta 2004 – mediana	11 lat i 3 miesiące

Dane aktualne na listopad 2026, nr źródła: 6, 5, 4, 10.

Różnice wynikają z wielkości prób i sposobu liczenia (mediana a średnia), ale wniosek jest jednoznaczny: bloodhound żyje wyraźnie krócej niż przeciętny pies rasowy, a w starszych danych dużą część przedwczesnych zgonów powodował skręt żołądka (nr źródła: 6, 10).

Zalety i wady rasy

Zalety	Wady
łagodny, spokojny, przyjazny ludziom (nr źródła: 1)	uparty i trudny w szkoleniu (nr źródła: 5)
tolerancyjny wobec psów i innych zwierząt (nr źródła: 1)	na tropie nie wraca na zawołanie (nr źródła: 5)
wyjątkowy węch – świetny do mantrailingu i tropienia (nr źródła: 1)	potrzebuje ponad 2 godzin ruchu dziennie (nr źródła: 4)
łatwa pielęgnacja krótkiej szaty (nr źródła: 4)	dużo śliny, pielęgnacja fałd i uszu (nr źródła: 5)
nigdy nie powinien być agresywny (nr źródła: 1)	ryzyko skrętu żołądka, wady powiek, krótkie życie (nr źródła: 6)
spokojny i zrównoważony w domu (nr źródła: 5)	słabo znosi upały, bywa głośny na tropie (nr źródła: 5)

Bloodhound a polskie przepisy

Posokowiec św. Huberta nie figuruje w polskim wykazie ras psów uznawanych za agresywne (nr źródła: 11), więc nie dotyczy go obowiązek uzyskania zezwolenia gminy (wójta, burmistrza lub prezydenta miasta), który przepisy przewidują dla ras z tego wykazu. Obowiązują go te same zasady co każdego psa, w tym gminne regulacje dotyczące wyprowadzania psów i ewentualnej opłaty od posiadania psa.

Dla kogo jest bloodhound?

Bloodhound sprawdzi się u ciebie, jeśli:

• masz dom z dużym, dobrze ogrodzonym ogrodem, najlepiej poza miastem (nr źródła: 4),
• codziennie możesz poświęcić psu ponad dwie godziny na spacery i pracę węchową,
• interesuje cię mantrailing, tropienie albo po prostu długie, spokojne spacery z węszeniem,
• jesteś cierpliwy, szkolisz nagrodą i nie przeszkadza ci, że pies myśli po swojemu,
• akceptujesz ślinę, sierść i głośny głos psa na tropie,
• liczysz się z kosztami leczenia dużego psa i z tym, że wspólne lata mogą być krótsze niż z psem mniejszej rasy.

Lepiej wybierz inną rasę, jeśli mieszkasz w małym mieszkaniu bez ogrodu, chcesz psa do biegania bez smyczy, do sportów posłuszeństwa albo do pilnowania domu – bloodhound jest zbyt przyjazny, by być dobrym stróżem. Szukając szczenięcia, pytaj hodowcę o wyniki badań bioder, łokci i oczu u rodziców, o przypadki skrętu żołądka w rodzinie i o długość życia przodków.

Artykuł ma charakter informacyjny i nie zastępuje konsultacji z lekarzem weterynarii. W razie niepokojących objawów skontaktuj się z lecznicą, a w nagłym przypadku jedź do całodobowej kliniki weterynaryjnej.

Najczęściej zadawane pytania (FAQ)

Źródła

1. FCI – wzorzec nr 84, Chien de Saint-Hubert (Bloodhound) (EN) – https://www.fci.be/Nomenclature/Standards/084g06-en.pdf
2. American Kennel Club – Bloodhound – https://www.akc.org/dog-breeds/bloodhound/
3. American Kennel Club – Bloodhound History: Hounds That Have Been Tracking for Centuries – https://www.akc.org/expert-advice/dog-breeds/bloodhound-history/
4. The Royal Kennel Club – Bloodhound, opis rasy i badania zdrowotne – https://www.royalkennelclub.com/search/breeds-a-to-z/breeds/hound/bloodhound/
5. VCA Animal Hospitals – Bloodhound – https://vcahospitals.com/know-your-pet/dog-breeds/bloodhound
6. The Kennel Club – Breed Health and Conservation Plan: Bloodhound, wersja 3, 2019 (dokument udostępniony przez Association of Bloodhound Breeders) – https://associationofbloodhoundbreeders.co.uk/_files/ugd/b32d2a_08b88158e662433e96c2435160de4818.pdf
7. The Royal Kennel Club – The Kennel Club updates Breed Watch for 2025 – https://www.royalkennelclub.com/media-centre/2024/september/the-kennel-club-updates-breed-watch-for-2025
8. Glickman L.T. i in., Incidence of and breed-related risk factors for gastric dilatation-volvulus in dogs, JAVMA 2000 – https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/10638316/
9. Cornell University College of Veterinary Medicine, Riney Canine Health Center – Gastric Dilatation-Volvulus (GDV) or Bloat – https://www.vet.cornell.edu/departments-centers-and-institutes/riney-canine-health-center/canine-health-topics/gastric-dilatation-volvulus-gdv-or-bloat
10. Adams V.J. i in., Methods and mortality results of a health survey of purebred dogs in the UK, Journal of Small Animal Practice 2010 – https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/21029096/
11. Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 kwietnia 2003 r. w sprawie wykazu ras psów uznawanych za agresywne (Dz.U. 2003 nr 77 poz. 687) – https://api.sejm.gov.pl/eli/acts/DU/2003/687/text.pdf
12. FCI – nomenklatura ras, grupa 6: Scent hounds and related breeds – https://www.fci.be/en/nomenclature/6-Scent-hounds-and-related-breeds-36.html