Foxhound – charakter, zdrowie, pielęgnacja i wymagania rasy

Foxhound to duży pies gończy z Wielkiej Brytanii, wyhodowany do pracy w sforze podczas konnych polowań na lisa – FCI zalicza go do 6. grupy, sekcji dużych psów gończych, z obowiązkową próbą pracy (nr źródła: 1). Wzorzec opisuje go jako psa wytrzymałego, przyjaznego i pozbawionego agresji; mierzy około 58–64 cm w kłębie (nr źródła: 1), a według American Kennel Club waży 27–34 kg (nr źródła: 5). Obok foxhounda angielskiego FCI uznaje osobną, smuklejszą rasę – foxhounda amerykańskiego, wywodzącego się z psów sprowadzonych do kolonii w Ameryce (nr źródła: 3, 6). Oba warianty potrzebują bardzo dużo ruchu – Royal Kennel Club mówi o ponad 2 godzinach dziennie – głośno „grają” na tropie i rzadko wracają na zawołanie, gdy złapią zapach (nr źródła: 6, 7). Zdrowotnie to rasa raczej odporna, ale opiekun powinien znać ryzyko skrętu żołądka, dysplazji stawów biodrowych i zapaleń uszu (nr źródła: 5, 6). To pies dla aktywnego opiekuna z domem, dużym ogrodem i najlepiej drugim psem, a nie do bloku w mieście.

W Wielkiej Brytanii foxhoundy przez stulecia żyły głównie w psiarniach myśliwskich, a do domowych pokoi i na ringi wystawowe trafiały rzadko – Royal Kennel Club zauważa, że w brytyjskich ringach pojawiły się stosunkowo niedawno, podczas gdy w USA i Australii wystawia się je od dawna (nr źródła: 7). Dalej znajdziesz historię obu wariantów, wzorzec i różnice w budowie, charakter psa ze sfory, wymagania co do ruchu i szkolenia, pielęgnację oraz zdrowie.

Foxhound w jednym spojrzeniu

angielski i amerykański – dwie rasy FCI

Grupa FCI6. grupa – psy gończe; obie: sekcja dużych psów gończych, z próbą pracy
Pochodzenie i wzorzecangielski: Wielka Brytania, nr 159
amerykański: USA, nr 303
Długość życia10–13 lat (ang., AKC) · 11–13 lat (am., AKC) · ponad 12 lat (RKC)
Ruch dziennieponad 2 godziny (RKC); co najmniej 1–2 godziny (AKC, am.)

Wzrost i waga

foxhound angielskifoxhound amerykański
Angielski, pies i suka (FCI)ok. 58–64 cm
Amerykański, pies (FCI)56–63,5 cm
Amerykański, suka (FCI)53–61 cm
50 cm66 cm
Angielski, pies i suka (AKC)27–34 kg
Amerykański, pies (AKC)29,5–31,8 kg
Amerykański, suka (AKC)27,2–29,5 kg
26 kg35 kg

Oceny AKC w skali 1–5

CechaAngielskiAmerykański
Energia
Częstotliwość pielęgnacji szaty
Podatność na szkolenie
Stosunek do małych dzieci
Stosunek do innych psów
Skłonność do szczekania

Główne ryzyka zdrowotne

  • skręt żołądka (GDV) – stan nagły
  • dysplazja stawów biodrowych
  • infekcje wiszących uszu
  • trombocytopatia – zaburzenie płytek krwiam.

Dla kogo

  • aktywny opiekun: biegi, długie wędrówki, tropienie
  • dom z dużym, dobrze ogrodzonym ogrodem
  • najlepiej z drugim psem w domu
  • nie do bloku ani na długie godziny samotności
  • trudny dla początkującego opiekuna

Dane aktualne na listopad 2026 · nr źródła: 1, 3, 5, 6, 7

Skąd pochodzi foxhound?

Polowania konne na lisa ze sforą psów zaczęły się w Anglii w XVII wieku, gdy kurczące się lasy i malejąca liczba jeleni skłoniły ziemiaństwo do zmiany zwierzyny (nr źródła: 5). Tak zwani masterzy sfor (ang. masters of hounds) krzyżowali duże, wytrzymałe psy do polowań na jelenie – cenione za węch – z długonogimi psami w typie charta, które dawały szybkość i zwrotność (nr źródła: 5). Efektem był foxhound angielski (English Foxhound), którego sylwetka według AKC niewiele się od tamtej pory zmieniła (nr źródła: 5).

Hodowla od początku była prowadzona bardzo starannie: księgi hodowlane wydawane przez Masters of Foxhounds Association sięgają czasów sprzed 1800 roku, dlatego rodowód niemal każdego foxhounda da się prześledzić daleko wstecz (nr źródła: 1). Wzorzec FCI podaje, że w Wielkiej Brytanii działało ponad 250 sfor foxhoundów (nr źródła: 1). Royal Kennel Club dodaje, że wiele polowań wypracowało własny, łatwo rozpoznawalny typ psa (nr źródła: 7).

Dziś sytuacja na Wyspach jest inna niż w czasach świetności polowań. Ustawa Hunting Act 2004 obowiązująca w Anglii i Walii stanowi, że polowanie na dzikie ssaki z udziałem psa jest przestępstwem, chyba że mieści się w wyjątkach przewidzianych w ustawie (nr źródła: 9). Sfory nadal istnieją, ale rola rasy w kraju pochodzenia się zmieniła.

Foxhound amerykański – „kuzyn” zza oceanu

Kolonialni ziemianie z Wirginii, wśród nich Jerzy Waszyngton, przenieśli angielskie polowania na swoje posiadłości (nr źródła: 5). Waszyngton prowadził sforę z psów pochodzących z Wysp i skrupulatnie notował kojarzenia, a później dolał krwi francuskich psów gończych, które podarował mu markiz de Lafayette (nr źródła: 6). Według AKC nie stworzył rasy sam, ale był jedną z kluczowych postaci jej powstania; dalsze dopracowanie typu na południu USA sprawiło, że foxhound amerykański (American Foxhound) stał się osobną rasą (nr źródła: 6). Jest psem stanowym Wirginii (nr źródła: 6).

FCI uznała foxhounda amerykańskiego definitywnie w 1979 roku (nr źródła: 4). Przy foxhoundzie angielskim źródła FCI podają różne daty uznania – szczegóły w tabeli niżej.

RasaData wg strony nomenklatury FCIData w tekście wzorca FCI
Foxhound angielski19551964
Foxhound amerykański1979–

Strona nomenklatury FCI podaje dla foxhounda angielskiego definitywne uznanie 25 kwietnia 1955 roku, a rys historyczny we wzorcu nr 159 mówi o uznaniu rasy w 1964 roku (nr źródła: 1, 2). Najprawdopodobniej chodzi o różne etapy (wpis do nomenklatury i późniejsze uznanie wzorca), ale żadne z tych źródeł tego nie wyjaśnia, więc obie daty należy traktować z ostrożnością. Dla foxhounda amerykańskiego strona FCI podaje datę 2 listopada 1979 roku (nr źródła: 4).

Foxhound – wzorzec FCI i wygląd

Foxhound angielski ma wzorzec FCI nr 159, a jego aktualna wersja została opublikowana 8 września 2026 roku (nr źródła: 1, 2). Ogólny wygląd wzorzec streszcza trzema słowami: dobrze zrównoważony, mocny i „czysto” zarysowany – bez zbędnej masy (nr źródła: 1). Przeznaczenie: pies sforny do polowań konnych (nr źródła: 1).

Ile mierzy i ile waży foxhound?

Wzorzec FCI podaje wysokość w kłębie (najwyższym punkcie grzbietu nad łopatkami) około 58–64 cm, bez podziału na psy i suki i bez wagi (nr źródła: 1). Wagę podaje AKC: 60–75 funtów dla obu płci, czyli po przeliczeniu (1 funt ≈ 0,454 kg) około 27–34 kg, przy wzroście około 24 cali, czyli 61 cm (nr źródła: 5).

Foxhound amerykański ma wzorzec FCI nr 303, który rozdziela płcie: psy 56–63,5 cm, suki 53–61 cm (nr źródła: 3). AKC podaje dla niego 65–70 funtów u psów i 60–65 funtów u suk (nr źródła: 6).

ParametrFoxhound angielskiFoxhound amerykański
Wzorzec FCInr 159, Wielka Brytanianr 303, USA
Wysokość w kłębie (FCI)ok. 58–64 cmpies 56–63,5 cm, suka 53–61 cm
Waga (AKC, przeliczona)27–34 kg (obie płcie)pies 29,5–31,8 kg, suka 27,2–29,5 kg

Wysokość z wzorców FCI, waga z kart ras AKC przeliczona z funtów na kilogramy (zaokrąglenie do 0,1 kg), nr źródła: 1, 3, 5, 6.

Głowa, tułów i kończyny foxhounda angielskiego

Czaszka jest płaska, średniej szerokości, a przejście między czołem a kufą (stop) – lekko zaznaczone (nr źródła: 1). Kufa jest długa i kwadratowa, z umiarkowanie rozwiniętymi fafami, czyli wargami górnymi (nr źródła: 1). Oczy średniej wielkości, piwne lub brązowe, o bystrym wyrazie; uszy wiszące, osadzone wysoko i noszone blisko głowy (nr źródła: 1). Zgryz nożycowy, pełny (nr źródła: 1).

Szyja jest długa i lekko wysklepiona, grzbiet szeroki i prosty, klatka piersiowa głęboka z dobrze wysklepionymi żebrami (nr źródła: 1). AKC zwraca uwagę, że obwód klatki może sięgać 31 cali (ok. 79 cm) u psa mierzącego 24 cale w kłębie – to zapas płuc na wielogodzinną gonitwę (nr źródła: 5). Przednie kończyny są długie, proste i mocno kościste aż do stóp, łapy okrągłe, zwarte, z grubymi opuszkami (nr źródła: 1). Ogon osadzony wysoko, noszony wesoło, ale nigdy nie zawinięty nad grzbiet (nr źródła: 1). W ruchu foxhound ma swobodny, niestrudzony krok z umiejętnością przejścia w galop (nr źródła: 1).

Czym różni się foxhound amerykański?

Amerykański wariant jest lżejszy i bardziej „wyciągnięty”: AKC podkreśla dłuższe i delikatniej zbudowane kończyny oraz lekko wysklepioną linię lędźwi (nr źródła: 6). Wzorzec FCI nr 303 opisuje głowę jako dość długą, z lekko wysklepioną potylicą, a uszy jako długie – po przyciągnięciu sięgają prawie do końca nosa (nr źródła: 3). Klatka ma być głęboka, ale węższa niż u foxhounda angielskiego; jako dobry przykład wzorzec podaje 71 cm obwodu u psa mierzącego 58 cm (nr źródła: 3). Łapy opisano jako „lisie”, z wysklepionymi palcami (nr źródła: 3). Oczy są duże, szeroko rozstawione, o łagodnym, „proszącym” wyrazie (nr źródła: 3).

Szata i umaszczenie

Foxhound angielski ma szatę krótką, gęstą i odporną na warunki pogodowe (nr źródła: 1). Wzorzec dopuszcza każde uznane umaszczenie i znaczenia typowe dla psów gończych, a inne kolory wyklucza (nr źródła: 1). AKC wymienia jako standardowe umaszczenia trójkolorowe (czarno-biało-podpalane) i cytrynowo-białe, a białe wpisuje jako alternatywne (nr źródła: 5).

Foxhound amerykański ma włos przylegający, twardy, średniej długości, a jego wzorzec dopuszcza dowolne umaszczenie (nr źródła: 3). Za wadę uważa się szatę krótką, rzadką lub miękką (nr źródła: 3).

Krótka, twarda sierść dobrze znosi deszcz i wiatr, ale bez podszerstka znanego u ras północnych foxhound nie jest psem do mieszkania w kojcu w czasie polskich mrozów. Zimą przyda się mu ocieplone, suche legowisko, a po długim spacerze w błocie – ręcznik.

Foxhound – charakter i temperament

Wzorzec FCI wymienia u foxhounda angielskiego wytrzymałość, naturalną zdolność do polowania oraz usposobienie przyjazne i nieagresywne (nr źródła: 1). Psy agresywne lub nadmiernie lękliwe są dyskwalifikowane (nr źródła: 1, 3). AKC opisuje temperament angielskiego wariantu jako niezależny, spokojny i łagodny (nr źródła: 5).

Najważniejsze dla przyszłego opiekuna jest to, że foxhound przez pokolenia był wybierany do pracy w sforze, a nie przy nodze człowieka. AKC pisze wprost, że te psy bywają tak pochłonięte instynktem pościgu, że niewiele innych rzeczy – łącznie z wyszkoleniem – się dla nich liczy (nr źródła: 5). Dlatego foxhound, który wspaniale współpracuje z innymi psami, nie zawsze będzie chętnie współpracował z tobą.

Foxhound a dzieci i inne zwierzęta

Jako pies sforny foxhound lubi towarzystwo – zarówno psów, jak i ludzi – i według AKC dobrze odnajduje się w rodzinach z dziećmi i innymi psami (nr źródła: 5). O amerykańskim wariancie AKC pisze, że dogaduje się z dziećmi, psami, a nawet kotami (nr źródła: 6). Przy dzieciach pamiętaj jednak o rozmiarze i energii młodego psa – 30-kilogramowy, rozbawiony foxhound łatwo przewróci kilkulatka.

Z małymi zwierzętami (króliki, świnki morskie, drób) bądź ostrożny – silny instynkt pościgu to cecha rasy, którą AKC wymienia jako coś, nad czym opiekun musi stale panować (nr źródła: 6). Kot wychowany razem ze szczeniakiem ma większe szanse na zgodne życie niż obcy kot przebiegający przez ogród.

Głos foxhounda

Foxhound „gra”, czyli donośnie szczeka i wyje na tropie – to cecha pożądana w sforze, bo myśliwi słyszą, gdzie są psy. AKC ocenia skłonność do szczekania obu wariantów na 5 w pięciostopniowej skali i zaznacza, że melodyjne ujadanie, które cieszy miłośników psów gończych, sąsiadom może przeszkadzać (nr źródła: 5, 6). Jeśli mieszkasz w zabudowie szeregowej albo pies ma zostawać sam na wiele godzin, to poważny argument przeciw tej rasie.

Wychowanie, szkolenie i aktywność

Foxhound ma niezależną naturę i bywa uparty; szkolenie wymaga konsekwencji, cierpliwości i zrozumienia, jak myśli pies gończy (nr źródła: 5). AKC zaleca spokojne, życzliwe, ale stanowcze prowadzenie, wczesną socjalizację (oswajanie szczenięcia z ludźmi, psami, dźwiękami i miejscami) i zajęcia w szkole dla szczeniąt (nr źródła: 5). Przy amerykańskim wariancie dodaje, że nauka czystości bywa dla początkujących opiekunów wyzwaniem (nr źródła: 6).

W praktyce sprawdzają się krótkie sesje, nagrody w postaci smakołyków i ćwiczenia, które wykorzystują nos psa – szukanie schowanych przysmaków, tropienie śladu wydeptanego przez domownika. Kary i podniesiony głos u psa gończego zwykle tylko zniechęcają do współpracy.

Ile ruchu potrzebuje foxhound?

Royal Kennel Club zalicza foxhounda do psów potrzebujących ponad 2 godzin ruchu dziennie (dane aktualne na listopad 2026, nr źródła: 7). AKC przy foxhoundzie amerykańskim mówi o co najmniej 1–2 godzinach solidnego wysiłku każdego dnia i ostrzega, że pies bez tego się nudzi i zaczyna niszczyć (dane aktualne na listopad 2026, nr źródła: 6). Obie rasy zostały wyhodowane do wielogodzinnego biegu, więc dobrze sprawdzają się jako towarzysze długich wędrówek i biegania (nr źródła: 5, 6).

Kilka zasad na co dzień:

  • Smycz poza ogrodzonym terenem. AKC zaleca puszczanie foxhounda luzem tylko na bezpiecznie ogrodzonym obszarze, a przy amerykańskim wariancie zaznacza, że spacery bez smyczy mogą nigdy nie być bezpieczne (nr źródła: 5, 6). Długa linka treningowa daje psu swobodę bez ryzyka ucieczki za tropem.
  • Wysokie, szczelne ogrodzenie. Pies z nosem przy ziemi potrafi znaleźć każdą dziurę pod siatką.
  • Praca dla nosa. AKC wymienia dla obu wariantów tropienie, rally obedience i testy coursingowe (bieg za mechaniczną przynętą), a przy angielskim także agility i posłuszeństwo (nr źródła: 5, 6).
  • Spokój po jedzeniu. Ze względu na ryzyko skrętu żołądka (opisane niżej) nie planuj intensywnego biegu tuż przed i tuż po karmieniu.

Royal Kennel Club wskazuje dla foxhounda duży dom, duży ogród i życie na wsi (nr źródła: 7), a AKC nie poleca angielskiego wariantu do miasta i mieszkania w bloku (nr źródła: 5). Amerykański wariant, gdy ma zapewnioną odpowiednią dawkę ruchu, według AKC odnajdzie się w wielu warunkach i najlepiej czuje się w domu razem z rodziną (nr źródła: 6).

Jak oceniają foxhounda kluby kynologiczne?

AKC ocenia cechy ras w skali od 1 do 5. Poniżej wybrane oceny dla obu wariantów oraz wymagania Royal Kennel Club:

CechaFoxhound angielskiFoxhound amerykański
Poziom energii (AKC)4/54/5
Częstotliwość pielęgnacji szaty (AKC)1/51/5
Podatność na szkolenie (AKC)4/53/5
Stosunek do małych dzieci (AKC)5/55/5
Stosunek do innych psów (AKC)5/55/5
Skłonność do szczekania (AKC)5/55/5
Ruch dziennie (RKC)ponad 2 godziny–

Dane aktualne na listopad 2026, nr źródła: 5, 6, 7.

Ocenę podatności na szkolenie traktuj z dystansem: ten sam AKC w opisie rasy podkreśla niezależność i upór (nr źródła: 5). Foxhound uczy się chętnie, gdy ma motywację, ale na zapachu zwierzyny przegrywa nawet dobrze opanowane przywołanie.

Pielęgnacja i żywienie

Krótka, twarda i gęsta szata foxhounda wymaga niewiele: AKC zaleca szczotkowanie raz w tygodniu miękką szczotką lub rękawicą do psów krótkowłosych i okazjonalną kąpiel łagodnym szamponem (nr źródła: 5). Royal Kennel Club również podaje pielęgnację raz w tygodniu i zaznacza, że foxhound linieje (nr źródła: 7).

Więcej uwagi wymagają:

  • Uszy – wiszące uszy sprzyjają infekcjom, więc sprawdzaj je regularnie, a w razie potrzeby czyść gazikiem i płynem do uszu dla psów (nr źródła: 5, 6). Zaczerwienienie, nieprzyjemny zapach, potrząsanie głową czy drapanie ucha to powód do wizyty u lekarza weterynarii.
  • Pazury – jeśli pies nie ściera ich sam podczas biegania, skracaj je regularnie, bo zbyt długie utrudniają chodzenie i bieg (nr źródła: 5).
  • Zęby – AKC zaleca częste szczotkowanie pastą przeznaczoną dla psów (nr źródła: 5).
  • Łapy po spacerze – pies, który przemierza pola i lasy, przynosi w opuszkach kolce i drobne skaleczenia; zimą zmywaj z łap sól drogową.

Żywienie dopasuj do wieku psa (szczenię, dorosły, senior) i jego aktywności – tak zaleca AKC (nr źródła: 5). Foxhound, który pracuje lub biega kilka godzin dziennie, potrzebuje więcej energii niż ten sam pies na krótszych spacerach; najlepszą miarą jest sylwetka – żebra powinny być wyczuwalne pod palcami, ale niewidoczne. Wątpliwości co do ilości i rodzaju karmy omów z lekarzem weterynarii.

Ciekawą lekcję z historii rasy daje badanie opublikowane w 1991 roku w „Veterinary Pathology”. Opisano w nim zwyrodnienie istoty białej rdzenia kręgowego u 12 foxhoundów angielskich i 2 harrierów w wieku 3–6 lat, karmionych głównie żołądkami przeżuwaczy; zmiany przypominały ludzką chorobę związaną z niedoborem metioniny i witaminy B12 (nr źródła: 8). Autorzy powiązali je z jednostronną dietą psiarni (nr źródła: 8). Dla opiekuna domowego foxhounda wniosek jest prosty: dieta ma być pełnoporcjowa i zbilansowana, a nie oparta na jednym rodzaju podrobów.

Foxhound – zdrowie i długość życia

AKC opisuje oba warianty jako rasy na ogół zdrowe (nr źródła: 5, 6). Royal Kennel Club umieszcza foxhounda w kategorii 1 programu Breed Watch, czyli bez szczególnych, rasowych problemów wynikających z budowy, i nie prowadzi dla niego pakietu testów DNA – zaleca hodowcom przede wszystkim dbanie o różnorodność genetyczną (nr źródła: 7). Nie znaczy to, że foxhound nie choruje; poniżej najważniejsze ryzyka.

Skręt żołądka

Duże psy z głęboką klatką piersiową, a foxhound do nich należy, są narażone na rozszerzenie i skręt żołądka (GDV) – nagły stan zagrażający życiu (nr źródła: 5). Objawy, które powinny cię zaalarmować: wzdęty, twardy brzuch, niespokojne chodzenie, ślinienie się, próby wymiotów bez efektu, osłabienie. W takiej sytuacji jedź od razu do najbliższej lecznicy – liczy się czas.

Dysplazja stawów biodrowych

Dysplazja stawów biodrowych, czyli nieprawidłowe ukształtowanie stawu, który z czasem prowadzi do zmian zwyrodnieniowych, pojawia się w obu wariantach (nr źródła: 5, 6). AKC zaznacza, że odpowiedzialni hodowcy foxhounda amerykańskiego badają psy hodowlane pod tym kątem (nr źródła: 6). Pytaj więc o wyniki prześwietlenia bioder rodziców szczenięcia.

Trombocytopatia u foxhounda amerykańskiego

U foxhounda amerykańskiego AKC wymienia trombocytopatię – zaburzenie działania płytek krwi, przez które nawet drobne zadrapania mogą krwawić nadmiernie lub nienormalnie długo (nr źródła: 6). Według AKC odpowiedzialni hodowcy badają pod tym kątem psy przeznaczone do rozrodu (nr źródła: 6). Jeśli twój pies krwawi długo po drobnym skaleczeniu albo po zabiegu, poinformuj o tym lekarza weterynarii, zanim zaplanujecie kolejny zabieg.

Uszy i zęby

Długie, wiszące uszy to miejsce, gdzie gromadzi się woskowina i wilgoć – dlatego infekcje uszu AKC wymienia przy obu wariantach (nr źródła: 5, 6). Regularne mycie zębów i przeglądy u lekarza weterynarii, razem z ochroną przed pasożytami, to według AKC podstawa długiego życia psa (nr źródła: 5).

Ile żyje foxhound?

ŹródłoFoxhound angielskiFoxhound amerykański
AKC10–13 lat11–13 lat
Royal Kennel Clubponad 12 lat–

Dane aktualne na listopad 2026, nr źródła: 5, 6, 7.

Przedziały z obu klubów się pokrywają: zdrowy foxhound żyje zwykle kilkanaście lat. Royal Kennel Club podaje tylko dolną granicę, a AKC – przedział, więc różnica wynika ze sposobu podania danych, nie z rozbieżnej oceny rasy.

Zalety i wady foxhounda

Zalety:

  • przyjazny, nieagresywny charakter zapisany we wzorcu (nr źródła: 1),
  • zwykle dobrze dogaduje się z innymi psami i dziećmi (nr źródła: 5, 6),
  • prosta pielęgnacja krótkiej szaty – szczotkowanie raz w tygodniu (nr źródła: 5, 7),
  • ogromna wytrzymałość – świetny towarzysz długich wędrówek i biegania,
  • rasa uznawana za ogólnie zdrową (nr źródła: 5, 6).

Wady:

  • bardzo duże potrzeby ruchowe – ponad 2 godziny dziennie (nr źródła: 7),
  • silny instynkt pościgu i trudne przywołanie, często spacery tylko na smyczy,
  • donośny głos, który może przeszkadzać sąsiadom (nr źródła: 6),
  • niezależność i upór utrudniające szkolenie (nr źródła: 5),
  • źle znosi samotność i ciasne mieszkanie, nudzący się pies niszczy.

Dla kogo jest foxhound?

Foxhound pasuje do aktywnej rodziny albo osoby, która mieszka w domu z dużym, dobrze ogrodzonym ogrodem, najlepiej poza miastem, i codziennie spędza kilka godzin w ruchu. Dobrze odnajdzie się u biegacza, miłośnika długich wędrówek albo u opiekuna, który chce spróbować tropienia lub innych sportów węchowych. Ponieważ to pies sforny, często lepiej czuje się z drugim psem w domu niż jako jedynak.

Nie polecamy go osobom, które szukają psa do mieszkania w bloku, spędzają poza domem większość dnia albo marzą o psie biegającym luzem przy nodze. Dla początkującego opiekuna to trudna rasa: AKC zaznacza, że angielski wariant najlepiej radzi sobie u opiekuna z doświadczeniem (nr źródła: 5). Jeśli zależy ci na psie gończym w mniejszym formacie i z podobnym charakterem, przyjrzyj się innym rasom z 6. grupy FCI – ale wymagania co do ruchu i węchu będą podobne.

W Polsce foxhoundy spotyka się rzadko, więc na szczenię możesz poczekać. Wybieraj hodowlę zarejestrowaną w organizacji należącej do FCI, poproś o wyniki badań bioder rodziców, a przy foxhoundzie amerykańskim – także o informację o badaniach w kierunku zaburzeń krzepnięcia.

Pytania opiekunów psów (FAQ)

Czym różni się foxhound angielski od amerykańskiego?

To dwie osobne rasy w 6. grupie FCI. Foxhound angielski jest masywniejszy, z prostymi, mocno kościstymi kończynami i szerokim grzbietem. Amerykański ma dłuższe i lżej zbudowane nogi, węższą klatkę piersiową, dłuższe uszy oraz lekko wysklepione lędźwie.

Czy foxhound nadaje się do mieszkania w bloku?

Raczej nie. Potrzebuje ponad 2 godzin ruchu dziennie, głośno szczeka i wyje, a znudzony potrafi niszczyć. Najlepiej czuje się w domu z dużym, ogrodzonym ogrodem.

Czy foxhounda można puszczać bez smyczy?

Tylko na bezpiecznie ogrodzonym terenie. Gdy złapie trop, instynkt pościgu zwykle wygrywa z przywołaniem, a pies potrafi oddalić się bardzo szybko. Na otwartym terenie lepiej sprawdza się długa linka treningowa.

Ile waży foxhound?

Według AKC foxhound angielski waży około 27–34 kg. Foxhound amerykański jest nieco lżejszy w budowie: psy ważą około 29,5–31,8 kg, suki 27,2–29,5 kg.

Ile żyje foxhound?

Kluby kynologiczne podają zwykle 10–13 lat dla angielskiego i 11–13 lat dla amerykańskiego wariantu. Royal Kennel Club mówi o ponad 12 latach. Długość życia zależy też od zdrowia rodziców, żywienia i opieki weterynaryjnej.

Czy foxhound linieje?

Tak, choć szata jest krótka. Wystarczy szczotkowanie raz w tygodniu rękawicą do psów krótkowłosych lub miękką szczotką, a w okresie wzmożonego linienia – częściej.

Czy foxhound jest dobrym psem dla rodziny z dziećmi?

Zwykle tak – jest przyjazny i nieagresywny, lubi towarzystwo. Pamiętaj jednak o jego wielkości i energii; młody pies może przypadkiem przewrócić małe dziecko, więc wspólne zabawy powinny odbywać się pod okiem dorosłego.

Jakie badania powinni mieć rodzice szczenięcia?

Zapytaj o prześwietlenie stawów biodrowych. U foxhounda amerykańskiego odpowiedzialni hodowcy sprawdzają także psy pod kątem trombocytopatii, czyli zaburzenia działania płytek krwi. Dobrze też zobaczyć matkę szczeniąt i ocenić jej charakter.

Źródła

  1. FCI-Standard N° 159 – English Foxhound – https://www.fci.be/Nomenclature/Standards/159g06-en.pdf
  2. FCI – nomenklatura ras: English Foxhound (159) – https://www.fci.be/en/nomenclature/ENGLISH-FOXHOUND-159.html
  3. FCI-Standard N° 303 – American Foxhound – https://www.fci.be/Nomenclature/Standards/303g06-en.pdf
  4. FCI – nomenklatura ras: American Foxhound (303) – https://www.fci.be/en/nomenclature/AMERICAN-FOXHOUND-303.html
  5. American Kennel Club – English Foxhound – https://www.akc.org/dog-breeds/english-foxhound/
  6. American Kennel Club – American Foxhound – https://www.akc.org/dog-breeds/american-foxhound/
  7. The Royal Kennel Club – Foxhound – https://www.royalkennelclub.com/search/breeds-a-to-z/breeds/hound/foxhound/
  8. Sheahan B. J., Caffrey J. F., Gunn H. M., Keating J. N., Structural and Biochemical Changes in a Spinal Myelinopathy in Twelve English Foxhounds and Two Harriers, Veterinary Pathology 1991 (AGRIS FAO) – https://agris.fao.org/search/en/records/65de43580f3e94b9e5cca76a
  9. Hunting Act 2004, section 1 – legislation.gov.uk – https://www.legislation.gov.uk/ukpga/2004/37/section/1

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *